duribuccius
dūrĭbuccĭus, a, um (durus, bucca), qui a la bouche dure : Gloss.
Qui nunquam vult aperire os. Amalthea ex Catholico Joannis de Janua, ubi tamen lego
Durbuccus. Isidoro in Glossis
Duribucciiiidem sunt qui
Barbasterili, steriles barba, quia cutem buccæ eorum non potest barba perrumpere.