duricordius

, Qui duri cordis est, ut Duricors. Vet. Interpres. Origen. Comment. in Matth. tract. 30 : Teneri et non Duricordii rami progrediuntur in folia æstate instante, et manifestos fructus ostendunt. Sed legendum forte est, Duricorii, a Gr. δκληρόδερμοι.