effulgeo
effulgeo, to shine out, gleam forth, flash out
Frieze-Dennison Vergil
effulgeō, and effulgō, fulsī, 2, and 3, n.: to shine forth or brightly; be effulgent, 2.616; 8.677; glitter, be distinguished, conspicuous, 5.133. (ex and fulgeō)
Could not find effulgens in Logeion dictionaries.
effulgens Verb: present active participle feminine vocative singular, Verb: present active participle masculine nominative singular, Verb: present active participle masculine vocative singular, Verb: present active participle feminine nominative singular, Verb: present active participle neuter accusative singular, Verb: present active participle neuter vocative singular, Verb: present active participle neuter nominative singular of effulgeo
ĕf-fulgĕo, si, 2 (inf. effulgĕre, Verg. A. 8, 677; Claud. VI. Cons. Hon. 546), v. n., to shine or gleam forth, to glitter (not ante-Aug.).
- I Lit.: nova lux oculis effulsit, Verg. A. 9, 731; cf. Liv. 22, 1; 28, 15; 41, 21: auro Ductores longe effulgent, Verg. A. 5, 133; cf.: auro (fluctus), id. ib. 8, 677: nimbo (Pallas), id. ib. 2, 616 (Forbig. ad loc.; Rib. and Lad. limbo): veste nivea (sacerdos), Sil. 3, 695: ornatu, Tac. A. 13, 13: sol, Vulg. Sirach, 50, 7.—
- II Trop.: omnis Graeciae fabulositas ex hoc primum sinu effulsit, Plin. H. N. 4 init.; Liv. 45, 7: audacia aut insignibus effulgens, Tac. H. 4, 29: sensus aliquis argutā et brevi sententiā, id. Or. 20; cf. Quint. 10, 6, 5.
ef-fulgeo, fulsī, ēre (ex u. fulgeo), hervorglänzen, -schimmern, leuchten (vgl. Drak. Liv. 43, 13, 3. Burmann Val. Flacc. 6, 27), I) eig.: tres simul soles effulserunt, Liv.: mox dies, verus sol etiam effulsit, luridus tamen, Plin. ep.: ex vehementi sole, qualis inter graves imbre nubes effulget, Liv. – m. Abl. = von etw. erglänzen, auro ostroque (v. der Flut), Verg.: hoc ornatu (v. Pers.), Tac. – II) übtr.: effulgebant Philippus ac magnus Alexander, Liv.: si forte aliquis inter dicendum effulserit extemporalis color, Quint. – ➳ Nbf. Infin. effulgĕre (v. ex u. fulgo, ere), Verg. Aen. 8, 677. Claud. VI. cons. Hon. 546.
See: effulgere
effulgĕō, (12) sī, ēre, intr., briller, éclater, luire, être lumineux : Liv. 22, 1, 11 ; auro Virg. En. 5, 133, être tout resplendissant dʼor || [fig.] sed effulgebat Philippus Liv. 45, 7, 3, mais il y avait lʼéclat de Philippe.
➳ inf. -ĕre Virg. En. 8, 677.
effulgeō sī, ēre (once ere, V.)
- ex + fulgeo, to shine out, gleam forth, flash out: nova lux oculis effulsit, V.: Faleriis ingens lumen effulsisse, L.: auro, V.—Fig.: effulgebant Philippus ac Alexander, L.: audaciā aut insignibus effulgens, Ta.