emendatorius
ēmendātōrĭus, a, um, adj. [emendo],
- corrective (late Lat.): ignis, i.e. purifying, Aug. in Psa. 27 init.
ēmendātōrius, a, um (emendo), verbessernd, Augustin. epist. 211, 11; in psalm. 37, 3 u.a.
in eo quod corripit et aliqua ~ia poena plectit
archano Dei examine et ~io verbere traditus est ad tempus Sathane
factum est ut pena hominem susciperet ~ia potius †quem [l. quam ] interemptoria
quod ad arbitrium prelati pertineat ut convictus ‥ ~iam vindictam subeat
hic prejudicant Grecorum volumina libris Hebraicis; ~ia enim sunt. Gamaliel ‥ puncta transmutando omnia corrupit quum per puncta Hebraica discernatur scriptura
ēmendātōrĭus, a, um, qui a la vertu de corriger : Aug. Ep. 211, 11.