emendico
ē-mendīco, no perf., ātum, 1, v. a.,
- to obtain by begging (post-Aug.): stipem a populo, Suet. Aug. 91 fin.: pecunias, id. Caes. 54; Cod. Th. 9, 2, 14 al.
ē-mendīco, āre, erbetteln, stipem quotannis die certo a populo, Suet.: pecuniae emendicatae, Suet.: emendicati capilli, Sen. – übtr. = erschleichen, emendicata suffragia, emendicata insignia consularium, spät. ICt.
ēmendīcō, (15) āvī, ātum, āre, tr., mendier : Suet. Aug. 91, fin. || [fig.] emendicata suffragia Cod. Th. 9, 2, 14, suffrages mendiés.