emeo
ē-mĕo, no perf., ātum, 1, v. a.,
- to pass through, traverse: emeato mari, Amm.29, 5, 5.
ē-meo, (āvī), ātum, āre, I) intr. ausströmen, entweichen, aër per superiorem partem (vasis) non invenit emeandi locum, Augustin. de genes. ad litt. 2, 2, 5. – II) tr. durchwandern, emeato mari, Amm. 29, 5, 5.
See: emere
ēmĕō, āre, intr., sortir : Aug. Gen. 2, 2, 5 || tr., v. emeatus.