ementulare

ementulare [cf. CL mentula] , to emasculate (man); b (animal). c (p. ppl. as sb. n.) eunuch. H. Hunt. HA VII 36 (v. dexter 2a); s1180 Haraldus excecavit eum [Magnum] et ~avit G. Hen. II I 266; 1202 nequiter fecit ~are R. nepotem suum, unde ipse obiit SelPlCrown 26; 1221 Thomas devictus est et obcecatus et ~atus PlCrGlouc 22; 1234 A. de R‥. ~atus fuit et oculos amisit propter roberiam Cl 493; 1249 pro latrocinio excecatus fuit et ~atus Cl 161; quosdam contigit vel ementulari / vel perimi Ps.-Map (Contra Avaros 91) p. 155.  b fratribus [sc. porcis] ~atis solus inveniri non potuit W. Cant. Mir. Thom. IV 47.  c 1160 vicecomes r. c. de xx s. pro ~ato Pipe 35; in effusione ~ati Quaest. Salern. B 12.