emendatus
emendatus, correct, faultless, perfect
ēmendātus, a, um, Part. and P. a., from emendo.
ēmendātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. emendo), fehlerfrei, richtig, korrekt, mit aller Genauigkeit gefertigt, tadellos, a) in intellektueller Hinsicht: opus, Plin.: locutio, Cic.: carmina, Hor.: verba (Ggstz. barbara), Quint.: lectio, richtiges Lesen, Quint.: mulier omnibus simulacris emendatior, Petron.: libri emendatissimi, Quint. u. Lact.: ingenium emendatissimum, Sen. rhet. – b) in ethischer Hinsicht, moralisch tadellos, mores, Cic.: vita emendatior, ICt.: timore bellico emendatior, Capit.: homo od. vir emendatissimus, Plin. ep. u. Auson.
ēmendātus, (12) a, um, part. adj. de emendo, sans défauts, pur : emendati mores Cic. Læl. 61, mœurs irréprochables || -tior Petr. 126, 13 || -tissimus Plin. Min. Ep. 8, 22, 2.
- 1. foutloos, correct, juist [opus; locutio; carmina];
- 2. (mor.) onberispelijk [mores].
ēmendātus
adj.
- P. of emendo, correct, faultless, perfect: mores: vir, H.: locutio: carmina, H.: emendata maxime.