enuntiatus
ēnūntiātus, Abl. ū, m. (enuntio), die Aussprache, hae (litterae) sub uno enuntiatu coniunctae, Mar. Victorin. 1, 8, 35 = p. 38, 20 K.
1 ēnūntĭātus, a, um, part. de enuntio.
2 ēnūntĭātŭs, abl. ū, m. , prononciation, émission de voix : Mar. Vict. Ars Gramm. 1, 7, p. 38, 20.
enuntiatus , a, um. part. p. et, v. enuntio
See an image
See an image