enuntiatrix
ēnuntĭātrix (enunciat-), īcis, f [enuntio],
- she who enounces or declares: ars (rhetorice), Quint. 2, 15, 21: sensuum (lingua), Prud. στεφ. 10, 771.
ēnūntiātrīx, trīcis, f. (enuntio), I) die Mitteilerin, Verkündigerin, (lingua) interpres animi, enuntiatrix sensuum, Prud. perist. 10, 771. – II) die Ausdrückerin mit Worten, ars enuntiatrix etc., die Kunst, sich auszudrücken, Quint. 2, 15, 21.
ēnūntĭātrīx, īcis, f. , celle qui énonce, exprime : ars enuntiatrix Quint. 2, 15, 21, la rhétorique.