About
Menu

euge

eugĕ (eugē or eugae, Ter. And. 345), interj., = εὖγε, an exclamation of joy, applause, admiration, etc.,
  • well done! good! bravo! (cf. eu; freq. in Plaut. and Ter., and in the Vulg.).
  • I In gen.: euge, euge, perbene, Ab saxo avortit fluctus ad litus scapham, Plaut. Rud. 1, 2, 75 (163); id. Aul. 4, 6, 11 (677); id. Ep. 3, 2, 21 (357); id. Stich. 5, 6, 5 (766); id. Mil. 4, 1, 20 (966) et saep.; Ter. And. 345; id. Heaut. 677; Pers. 5, 167; 1, 75; as an indecl. subst., n.: euge tuum, id. 1, 50; Mart. 2, 27, 3: euge, well done, Vulg. Psa. 34, 21; id. Matt. 25, 21.—So, eugepae (contracted from euge papae), Plaut. Merc. 3, 4, 41 (628); id. Capt. 2, 2, 24 (274); id. Ep. 1, 1, 7 (7); id. Ps. 2, 4, 53 (746); id. Rud. 1, 2, 81 (169); 2, 4, 24 (437).—
  • II Esp., with an ironical signif. superadded, excellent! admirable! euge, optime, Plaut. Am. 2, 2, 170 (802); id. Pers. 1, 3, 10 (90); Ter. Ad. 911. V. Hand, Turs. II. p. 610 sq.

Saved

Recent