exhortativus
exhortātīvus, a, um, adj. [exhortor],
- belonging to exhortation or encouragement, exhortative: status (a transl. of the Gr. προτρεπτικὴ παρορμητικὴ στάσις), Quint. 3, 6, 47; Macr. de Diff. 16, 4; Isid. 2, 21, 20; 25.
exhortātīvus, a, um (exhortor), ermunternd, aufmunternd, Quint. 3, 6, 47 u. 5, 10, 83. Macr. de diff. 16, 4. Isid. 2, 21. no. 20 u. 25.
illud ~um ‥ Esaiae prophetae elogium
exhortātīvus, a, um, propre à exhorter : Quint. 3, 6, 47.