exhortatorius
exhortātōrĭus, a, um, adj. [exhortator],
- belonging to or containing exhortation, hortatory (late Lat.): epistula, Hier. Ep. 2, 1; Aug. Ep. 209.
exhortātōrius, a, um (exhortor), aufmunternd, ermunternd, epistula, Trostschreiben, Hieron. epist. 52, 1 u. 54, 6: litterae, Trostbrief, Augustin. epist. 208, 1.
exortatorium,trymendlic
ad tale nocumentum exortatoria est consolatio seculi, que invitat hominem ad delectationem
dum ‥ ~io illos sermone reficeret
verba ~ia [AS: ] ac pacifica pitacio luculentissime caraxata ‥ destinavitp. 367: mynegyendlice
surgens imperavit silentium habuitque ~ium sermonem ad populum
verbis ~iis, preceptoriis, vel prohibitoriis
addidit ‥ ille qui hec scripsit ‥ versus ‥ ~ios
saepius desideravi ~ias dilectionis vestrae litteras
littera exortatoria sancti Thome Cantuar’ directa ‥ episcopis
clerici ‥ rogaverunt quatinus ‥ literam supplicatoriam et ~iam destinare curaremus
per universum orbem Christianitatis epistolas ~ias transmittere
~ias ad fidem litteras a pontifice Bonifatio accepit
misi eum illuc cum litteris nostris ~iis(
misi [(apocrisiarium nostrum ] ‥ cum litteris nostris ~iis ut resipiscerent ab hac superstitione
bulla ‥ summi pontificis ‥ ~ia directa ‥ regi super reformacione pacis
asperius post nostras exortatorias quam prius ‥ in attritum hominem exacerbastis
consimilia ‥ ~ia ‥ ad omnes Alemannie magnates ‥ mandata
metrice ‥ sibi ‥ talia exortatoria dixit
exhortātōrĭus, a, um, propre à exhorter : Aug. Ep. 208, 1.