exornatio
exornatio, an adorning, embellishment
exornātĭo, ōnis, f. [exorno], an adorning, decorating, embellishing.
- I Lit.: quae ad lavationem, quae ad exornationem pertinerent, to the toilet, Col. (Cic. Oecon.?) 12, 3, 2.—
- II Trop., of speech, embellishment.
- A In gen.: ipsa inventa exponentur simpliciter sine ulla exornatione (corresp. to expolitio), Cic. Inv. 2, 3 fin.: verborum et sententiarum, Auct. Her. 4, 13, 18.—
- B In partic., as a figure of speech., Auct. Her. 4, 8, 11; ib. 16, 24; ib. 22, 32 sq.; Cic. Part. Or. 3, 10 al.
forme figureque exterioris ~o
opus ‥ quarte diei principium est operum ~onis elementorum mundi
verborum leporem ac ~onem plurium fuisse
in cantilenis rhythmicis et dictamine tam subtiles inveniuntur ut ‥ tam verborum quam sententiarum proferant ~ones
partem ejus [sc. rhetorice ] que dicitur elocutio propter verborum ~onem, ubi requiritur quedam vocum harmonia
nota quod ~o verborum nichil aliud est nisi flos mellitus idemptitatem et equiparanciam continens sub cujusdam pollencia radiosi colons
exōrnātĭō, ōnis, f. (exorno), ¶ 1 ornement, embellissement : Col. Rust. 12, 3, 2 ¶ 2 ornements oratoires : Cic. Inv. 2, 11 || le genre dʼapparat [démonstratif] : Cic. Part. 10.
- 1. versiering [urbis];
- 2. (retor. t.t.) (a) verfraaiing v.e. redevoering [verborum]; (b) pronkrede (om de vaardigheden v.e. redenaar te demonstreren).
exornatio , onis. f. et, v. exorno
See an image
See an image
exōrnātiō ōnis, f
- exorno, an adorning, embellishment: sine ullā exornatione, speaking for display.