exoro
exoro, to move, prevail upon, persuade by entreaty, induce, appease
- to move, prevail upon, persuade by entreaty; to gain or obtain by entreaty (class.): quem ego, ut mentiatur, inducere possum; ut pejeret, exorare facile potero, Cic. Rosc. Com. 16, 46; cf.: nunc te exoremus necesse est, ut, etc., id. de Or. 1, 29, 132: Brutus et Cassius utinam ... per te exorentur, ne, etc., Hirt. ap. Cic. Att. 15, 6, 2: ego patrem exoravi ... tibi ne noceat, Plaut. Bacch. 4, 4, 39 (678): restat Chremes, qui mihi exorandus est, Ter. And. 167: Ba. Sine te exorem. Ni. Exores tu me? So. Ego quidem ab hoc certe exorabo, Plaut. Bacch. 5, 2, 57 (1176); Ter. Heaut. 1050; cf.: sine te exorarier, Plaut. Poen. 1, 2, 167 (376): exorant magnos carmina saepe deos, i. e. soften, appease, Ov. Tr. 2, 22: divos (tura), id. ib. 3, 13, 23: Lares farre, Juv. 9, 138: populum toties, Hor. Ep. 1, 1, 6; cf.: filiae patrem frequentibus litteris, to reconcile the father to the daughter, Suet. Tib. 11: aliquem a filii caede precibus, to dissuade, Just. 9, 7, 4: gnatam ut det, oro, vixque id exoro, I obtain it, prevail, Ter. And. 592; cf.: res quaedam'st, quam volo Ego me abs te exorare, Plaut. Trin. 2, 2, 44 (319): quae vicinos concidere loris exorata solet, i. e. although implored, in spite of entreaties, Juv. 6, 415: pacem divum, Verg. A. 3, 370: amorem, Ov. Am. 3, 11, 43: exoratae arae, id. M. 7, 591.—With quin: numquam edepol quisquam me exorabit, quin eloquar, etc., Plaut. Men. 3, 2, 51 (516).—With double acc.: hanc veniam illis sine te exorem, Plaut. Bacch. 5, 2, 82 (1201); cf.: unum exorare vos sinite nos, id. Capt. 2, 1, 17 (211): unum diem deos, Stat. S. 2, 5, 122; cf. in the pass.: opem exorata fero, Ov. M. 9, 700.—Absol.: exorando, haud advorsando sumendam operam censeo, Plaut. Stich. 1, 2, 22 (79); Tac. H. 1, 66.
- 1. smeken, door bidden bewegen, vermurwen [deos; patrem](m. ut, ne, na negatie quin); — pass. zich laten vermurwen;
- 2. (poët.) bidden om, afsmeken [pacem].
- to move, prevail upon, persuade by entreaty, induce, appease: Qui mihi exorandus est, T.: alquem ut peieret: deos, O.: Lares farre, Iu.: populum, H.: gnatam ut det, oro, vixqueid exoro, T.: quae vicinos concidere loris Exorata solet, in spite of entreaties, Iu.: non exoratae arae, inexorable, O.—To obtain by prayer: pacem divōm, V.
-
…isti viginti dies. Profecto non plus biduum, aut Aut nihil moror. Non fiet hoc modo sine te exorem. Scilicet Faciendum est quod vis. Merito amo te. Bene facis. Rus ibo ibi hoc me macerabo…
Terence, Eunuchus
-
…pulchros illos ministratores aspiciebat nec plenum artis argentum nec manum porrigebat in mensam ; iam ipsae defluebant coronae ; denique exoravit tyrannum, ut abire liceret, quod iam beatus nollet esse. satisne videtur declarasse Dionysius nihil esse ei beatum…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…potuissem, permulta de eloquentia cum Antonio disseruisse et tamquam in schola prope ad Graecorum consuetudinem disputasse ita me frater exoravit ne ipsum quidem a studio audiendi nimis abhorrentem, sed me hercule verentem, ne molesti vobis interveniremus, ut…
Cicero, de Oratore
-
…acceperunt, te amicum et placatum Deiotari regis arae focique viderunt. cum facile orari, Caesar, tum semel exorari soles. nemo umquam te placavit inimicus qui ullas resedisse in te simultatis reliquias senserit. quamquam cui sunt inauditae…
Cicero, pro Rege Deiotaro
-
…decem milia talentum Gabinio esse promissa. auctor videlicet perblandus reperiendus fuit qui hominem, ut tu vis, avarissimum exoraret, HS bis miliens et quadringentiens ; ne ; magno opere contemneret. Gabinius illud, quoquo consilio…
Cicero, pro Rabirio Postumo
-
…inter periurum et mendacem qui mentiri solet, peierare consuevit. quem ego ut mentiatur inducere possum, ut peieret exorare facile potero. nam qui semel a veritate deflexit, hic non maiore religione ad periurium quam ad mendacium perduci…
Cicero, pro Q. Roscio comoedo
-
…ulciscendi ; contineri ; vel vetustate sedari ; bene meritos ; ne ; colas, nec exorari fas est, neque id rei publicae remittere utique necesse est ; neque est excusatio difficultatis, neque aequum est…
Cicero, post Reditum ad Populum
-
…eicerem septem annis post quam consul fuisset, sed notandam putavi libidinem. ille enim cum esset consul in Gallia exoratus in convivio a scorto est ut securi feriret aliquem eorum qui in vinculis essent, damnati rei capitalis. hic…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…. excogitare quae tua ratio sit, Calene, non possum. antea deterrere te ne popularis esses non poteramus exorare nunc ut sis popularis non possumus. satis multa cum Fufio ac sine odio omnia, nihil sine dolore .…
Cicero, Philippicae
-
…numquam moveri, numquam cuiusquam delicto ignoscere ; neminem misericordem esse nisi stultum et levem ; viri non esse neque exorari neque placari ; solos sapientes esse, si distortissimi sint, formosos, si mendicissimi, divites, si servitutem…
Cicero, pro Murena