exordinare

exordinare [LL] 1 to disorder, disturb. b (intr.) to be disorderly, cause disturbance. si [tristitia et dolor] invaluerint, ut ~ent et turbent animam, ex ea concussione fit ira J. Sal. Met. 922D.  b si prior aliquam exordinationem in choro viderit, licet ei ‥ fratrem ~antem reprehendere Obed. Abingd. 356. 2 (eccl.) to deprive of orders. si presbiter hominem occidat, ‥ ~et [AS: onhadige] eum episcopus et tunc ab ecclesia reddatur (Quad.) GAS 63; si me asseris contra scita canonum ordinatum, libenti animo ~ari concedo Eadmer Wilf. 17; s1164 si sacerdos ‥ flagitium perpetrasset, ~atus ab archiepiscopo, traderetur laicali curie judicandus Ann. Wint. 57; s1202 si ~ati sumus, ecce tribulatio, pena peccati et exordinationis nostre Chr. Evesham 114.