exspoliatio
exspŏlĭātĭo (expol-), ōnis, f. [exspolio],
- a spoiling, plundering (late Lat.), Aug. Civ. D. 20, 8 fin.: hostis, Isid. 18, 2, 1.
exspoliātio (expoliātio), ōnis, f. (exspolio), die Beraubung, Capitolii, Acro Hor. sat. 1, 4, 94: hostis, Isid. 18, 2, 1: ligati et soluti, Augustin. de civ. dei 20, 8 extr.; u. so öfter bei den Eccl. (s. Paucker Subr. p. 7*).
post templi sacri ~onem
quandam ~onem in modum exceptionis objecit
bonorum ~o
est sancta spoliatio [] pauperis populi : ~o; ME: Ziz. 367 holy robbing
propter vindictam ~onis ecclesie
omnes quotquot excommunicavit papa Benedictus causa ~onis Bonifacii pape octavi
W. [et al. ] fuerunt consulentes, auxiliantes et manutenentes ad ~onem dicti prepositi ab ecclesia predicta
ut ‥ veteris hominis ~o in novae reformationis transeat gloriam
circumcisus est ‥ in ~one veteris hominis
[circumcisio ] quae in novo homine ~onem carnalium designat voluptatem
si conplexa fuerit luna Jovi, significat dubitacionem et mutacionem ac ~onem a fide
exspŏlĭātĭō, ōnis, f. action de dépouiller : Aug. Civ. 20, 8.