exsulatio
exsŭlātĭo (exul-), ōnis, f. [exsulo],
- banishment, exile: exsulatione multare, Flor. 1, 22, 3.
exsulātio (exulātio), ōnis, f. (exsulo), die Verbannung, exsulationis comes, Ennod. carm. 1, 8 (Härtel exulatio): exsulatione multare alqm, Flor. 1, 22, 3.
exsŭlātĭō, ōnis, f. , Flor. 1, 22, 3, et exsŭlātŭs, ūs, m. , Commod. Apol. 386, exil.
Exsilium. Flor. 1. 22. Clarissimos principes
Exsulationemultavit.