fortuito
fortuito, by chance, accidentally, fortuitously, casually
fortŭī̆tō and fortŭī̆tū,
- advv., v. fortuitus fin.
fortuītō, Adv., s. fortuītus.
~o contigit ut ‥
non est putandus evangelista ~u et absque ratione mystica nomen civitatis ‥ ostendere curasse
~u,wyrdgesceapum, ‥ mid weas, gelimpe, ‥ ~o,semnendlice
si datum ~u excideret geminare
~u ‥ accidit quod ‥
sperabat ‥ me sibi ~u ‥ nocuisse
si contingat ~o ‥ librum perdi ‥
quod duo homines ‥ fuerint ibidem fortuita [sic ] submersi in metis [sic ] dicti kidelli
peticionem ‥ in itinere periculoso ~e ablatam
si more solito latro taliter egerit, et forte ~o ad ecclesias vel sacerdotum domus frequenter evasit ‥(
rana portu propinquo forte ~u nave devecta
fortŭītō (12) (fortuitus), adv., par hasard, fortuitement : Cic. Tusc. 1, 118 ; Cæs. G. 7, 20, 1 || fortŭītū Her. 1, 20 ; Lact. Inst. 1, 2 || fortŭītē Gloss.
fortuītō
adv.
- forte, by chance, accidentally, fortuitously, casually: quid casu et fortuito futurum sit: non enim temere nec fortuito creati sumus: non fortuito aut sine consilio, Cs.