fortunate
fortunate, prosperously
fortūnātē, adv., v. fortuno, P. a. fin.
fortūnātē, Adv. (fortunatus), gesegnet, beglückt, glücklich, quam facile et quam fortunate evenit illi, obsecro, mulieri, quam liberare volt amator, Plaut. Epid. 243: bene et f. vivere, Plaut. mil. 706: semper feliciter, absolute, f. vivere, Cic. de fin. 3, 26: nihil satis scite aut f. gestum esse, Liv. 10, 18, 5.
quumque ~e felix pater cuncta peregisset et fortuna hujus seculi faveret viro, coepit ‥ meditari ‥
rex ~e glorificatus est
fortūnātē (15) (fortunatus), adv., dʼune manière heureuse : Cic. Fin. 3, 26 || -tius Plin. 3, 125.
fortūnātē
adv.
- fortunatus, prosperously: vivere: gestum esse, L.