fortuitus
fortuitus, happening by chance, casual, accidental, fortuitous
he made casual remarks
- that takes place by chance or accident, casual, accidental, fortuitous (rare but class.): concursio rerum fortuitarum, Cic. Top. 19, 73; cf.: concursus atomorum, id. N. D. 1, 24, 66: concursu quodam fortuito, id. ib. 1, 24, 66: cespes, Hor. C. 2, 15, 17: lutum, Petr. 135: contubernium, Phaedr. 2, 4, 4: subita et fortuita oratio, Cic. de Or. 1, 33, 150: bonum, id. N. D. 3, 36, 87: praesensiones non fortuitae (shortly before: non id fortuito accidisse), id. Div. 2, 53, 109; cf. id. ib. 2, 7, 19: clamores, Quint. 10, 3, 30: pugna, id. 6, 5, 10: sermo, id. 10, 7. 13: nihil esse inordinatum atque fortuitum, id. 1, 10, 46.—In neutr. absol.: etiam illa fortuita aderant omnia, Quint. 6 praef. § 11; 6, 1, 5: fortuitorum laus brevior, id. 3, 7, 12: nihil tam capax fortuitorum quam mare, Tac. A. 14, 3; 15, 48.—Hence, adv.: fortŭī̆to (post-class. access. form fortŭī̆tu, Lact. 1, 2; Vulg. Num. 35, 22. Also found in some MSS. and edd. in Plaut. Aul. 2, 1, 41 (160); cf. Madv. ad Cic. Fin. 5, 11, 33; Hand, Turs. II. 743; but Ellendt defends it, ad Cic. de Or. 1, 24, 111), by chance, accidentally, fortuitously, casually (very freq.; syn.: casu, forte, temere): ut mihi ne in deum quidem cadere videatur, ut sciat, quid casu et fortuito futurum sit, Cic. Div. 2, 7, 18: non enim temere nec fortuito sati et creati sumus, id. Tusc. 1, 49, 118: temere ac fortuito, id. Or. 55, 186; id. Off. 1, 29, 103; Liv. 2, 28, 1; reversing the order: partitio non est fortuito nec temere facta, Cic. Sull. 4; 13: non fortuito sed consilio, id. Rep. 2, 16 fin.: non fortuito aut sine consilio, Caes. B. G. 7, 20, 1: donata consulto, non fortuito nata, Cic. Leg. 1, 8, 25: immoderate et fortuito, id. Univ. 13: sive major aliqua causa atque divinior hanc vim ingenuit: sive hoc ita fit fortuito, id. Fin. 5, 11, 33: quod verbum tibi non excidit fortuito: scriptum, meditatum, cogitatum attulisti, id. Phil. 10, 2 fin.: fortuito in sermonem incidisse, id. de Or. 1, 24, 111; cf.: fortuito aliquid concluse apteque dicere, id. Or. 53, 177.
[cronographi ] ~as praeteritorum permutationes temporum ‥ tradiderunt
quomodo ‥ alique Dei ecclesie vel aedificia etiam bonorum, ~o igne invadente, cremantur?
fortuitus jactus infert persepe periclum
ne tenorem propositi / mutet in te fortuiti / casus vicissitudo
~um, subitus casus
~um, †fortunum [? l. fortunium ]
~a, licet sint ab intellectu, ‥ non tamen sunt ab eo per se sed per accidens
privationes non sunt generationes ‥ sed ‥ sunt casualia et ~a
longe ‥ liberior quam cum ‥ sarcinulis ~orum premerer
de omnibus ~is, sc. de gersuma, de releviis, de forisfactis, participat aula preposito hundredi absque forisfactura cornu et clavium
habet aula ~a gersume, sc. releva, forisfacturas placitorum, warpeni et preterea consuetudines multas et nichil inde communicant prepositis
- fors, happening by chance, casual, accidental, fortuitous: concursio rerum fortuitarum: caespes, H.: bonum: naufragium, Ta.: sermo, Ta.—Plurn. as subst, accidents, casualties, Ta.
-
…quam plurimum scribere. Stilus optimus et praestantissimus dicendi effector ac magister ; neque iniuria ; nam si subitam et fortuitam orationem commentatio et cogitatio facile vincit, hanc ipsam profecto adsidua ac diligens scriptura superabit. Omnes enim, sive…
Cicero, de Oratore
-
…paulo ante nata sunt sine magistro duce natura mammas adpetunt earumque ubertate saturantur. atque ut intellegamus nihil horum esse fortuitum et haec omnia esse opera providae sollertisque naturae, quae multiplices fetus procreant, ut sues ut canes, is…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…. quid dicam opus esse doctrina sine qua etiam si quid bene dicitur adiuvante natura, tamen id, quia fortuito fit, semper paratum esse non potest. In Scauri oratione, sapientis hominis et recti, gravitas summa et…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…est id, quod ita enuntiatur Descendit in Academiam Carneades, nec tamen sine causis, sed interest inter causas fortuito antegressas et inter causas cohibentis in se efficientiam naturalem. Ita et semper verum fuit Morietur Epicurus, cum duo…
M. Tullius Cicero, De Fato
-
…venit in mentem, populum Romanum universum privare suffragiis, paucas tribus non certa condicione iuris, sed sortis beneficio fortuito ad usurpandam libertatem vocare. item, inquit, eodemqve modo, capite altero, vt comitiis pontificis maximi .…
Cicero, de Lege Agraria
-
…potest nec vivo nec mortuo, nec umquam eius res a dis inmortalibus neglegentur, nec mihi ipsi hoc accidit fortuito. nec vero ego is, a quibus accusatus aut a quibus condemnatus sum, habeo quod suscenseam, nisi…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…meritorum saepe civium expulsiones, calamitates, fugae, rursusque secundae res, honores, imperia, victoriae, quamquam fortuita sunt, tamen sine hominum opibus et studiis neutram in partem effici possunt. Hoc igitur cognito dicendum est ,…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…certum fuerit esse futurum rato tempore, quae potest esse fortuna qua sublata qui locus est divinationi quae a te fortuitarum rerum est dicta praesensio quamquam dicebas omnia, quae fierent futurave essent, fato contineri. anile sane et plenum…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…non a nobis haberemus. at vero aut honoribus aucti aut re familiari, aut si aliud quippiam nacti sumus fortuiti boni aut depulimus mali, tum dis gratias agimus, tum nihil nostrae laudi adsumptum arbitramur. num quis quod…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…litteris declarari puto. de me sic existimes ac tibi persuadeas vehementer velim, non me repentina aliqua voluntate aut fortuito ad tuam amplitudinem meis officiis amplectendam incidisse, sed, ut primum forum attigerim, spectasse semper, ut tibi…
Cicero, Epistulae ad Familiares