fortunatim
fortūnātim, adv. [fortunatus],
- luckily, fortunately: fortunatim, feliciter ac bene vortat, Enn. ap. Non. 112, 2 (Ann. v. 112 ed. Vahl.).
fortūnātim, Adv. (fortuno), zum Glücke, zur Wohlfahrt, Enn. ann. 108 u. Gloss.
fortūnātim, c. fortunate : Enn. Ann. 108, cf. Non. 112, 2.