fulminatus
fulmĭnātus, a, um, adj. [fulmino],
- provided with thunder-bolts, bearing thunder: legio XII. fulminata, probably because their shields bore the device of Jupiter brandishing the thunder-bolt, Inscr. Orell. 517; 3174; Inscr. Murat. 869, 1; cf.: κεραυνοφόρον στρατόπεδον, Dio. Cass. 55, 23.
1. fulminātus, a, um (fulmen), Blitze tragend, legio XII fulminata (bei Dio Cass. 55, 23 κεραυνοφόρον στρατόπεδον), viell. von ihren Schilden so benannt, auf denen Jupiter mit dem Donnerkeil dargestellt war, Corp. inscr. Lat. 2, 4158; 3, 30 u. 509; 5, 534; 6, 3644; 11, 376.
2. fulminātus, a, um, s. fulmino.
fulmĭnātus, a, um, ¶ 1 part. de fulmino ¶ 2 (fulmen) qui a lʼéclat de la foudre : Stat. S. 2, 7, 94 || fulminata, æ, surnom de la 12e légion : Rufin. Aqu. Hist. eccl. 5, 5, 4.
In die S. Laurentii Fulminatum fuit baptisterium in ecclesia S. Laurentii et destructum.Interdum nostris
Lesquelz deux mastins se eslaissier et coururent à iceulx moutons, et les Foudroierent et separerent.