fulmino
fulmino, to lighten, hurl lightnings
fulminō, 1, n. and a.: to lighten, or thunder, flash. (fulmen)
fulmĭno, āre, v. n. and a. [fulmen].
- I Neutr., to lighten, to hurl lightnings; hence, impers.: fulminat, it lightens (poet. and in post-Aug. prose, for the class. fulgeo): at Boreae de parte trucis cum fulminat, Verg. G. 1, 370: minore vi ad fulgurandum opus est quam ad fulminandum, Sen. Q. N. 2, 23: nec fulminantis magna manus Jovis, Hor. C. 3, 3, 6: fulminantem perjurant Jovem, Plin. 2, 7, 5, § 21.—With a homogeneous object: ignes, Auct. Aetn. 342.—
- B Trop.: Caesar dum magnus ad altum Fulminat Euphraten bello, thunders in war, Verg. G. 4, 561; cf.: fulminat Aeneas armis, threatens lightning, thunders in arms, id. A. 12, 654: fulminat illa oculis, hurls lightnings, darts fire, Prop. 4 (5), 8, 55; Ov. Am. 1, 8, 16.—
- II Act., to strike or blast with lightning: caelestis flamma Ingentes quercus, annosas fulminat ornos, Claud. Ep. 1, 40: a deo fulminari, Lact. 1, 10: vulnera fulminatorum, Plin. 2, 54, 55, § 145.—
- B Trop.: fulminatus hac pronuntiatione in lectulum decidi, thunderstruck, Petr. 805.
fulmino, āvī, ātum, āre (fulmen), I) intr. den Blitz herabschleudern, blitzen und donnern, Iuppiter fulminans, Hor. carm. 3, 3, 6 u. Plin. 2, 21. – impers., cum tonat, fulgurat, fulminat, cum serenat, Min. Fel.: boreae de parte trucis cum fulminat, Verg.: minore vi ad fulgurandum opus est quam ad fulminandum, Sen. – übtr., Caesar fulminat bello, Verg.: Marte fulminante, Plin. – II) tr. mit dem Blitze treffen, niederschmettern, -donnern, Claud., Min. Fel. u.a. Eccl.: inferiora fulminantur, Sen.: fulminata abies, Serv.: fulminati, vom Blitz Getroffene, Plin. 2, 145. – übtr., quantā vi fulminet hostem, Claud. nupt. Hon. et Mar. 311: fulminatus hāc pronuntiatione, Petron. 80, 7.
fulmĭnō, (12) āvī, ātum, āre (fulmen), ¶ 1 intr., lancer la foudre, et fulminat, imp., la foudre tombe : fulminantis Jovis Hor. O. 3, 3, 6, de Jupiter lançant la foudre ; cum fulminat Virg. G. 1, 370, quand la foudre tombe || [fig.] Cæsar fulminat bello Virg. G. 4, 561, César lance les foudres de la guerre ; fulminat oculis Prop. 4, 8, 55, ses yeux lancent des éclairs ¶ 2 tr., foudroyer, frapper de la foudre : Plin. 2, 145 ; Lact. Inst. 1, 10 || [fig.] Petr. 80, 7.
- 1. bliksemen, de bliksem slingeren; ➤ Iuppiter fulminans; (onpers.) fulminat het bliksemt;
- 2. (metaf.) razen; ➤ Marte fulminante;
- 3. (pass.) door de bliksem getroffen worden (ook metaf.); ➤ fulminati door de bliksem getroffenen; fulminatus hac pronuntiatione.
fulminō —, —, āre
- fulmen, to lighten, hurl lightnings: fulminans Iuppiter, H.: Boreae de parte trucis, V.—Fig., to thunder: Caesar fulminat bello, V.