gloriator
glōrĭātor, ōris, m. [glorior],
- a boaster, braggart, Ap. Flor. p. 357.
glōriātor, ōris, m. (glorior), der Prahler, magis sum tantae amicitiae cupitor quam gloriator, Apul. flor. 17. p. 26, 2 Kr. Vgl. Fronto de diff. (VII) 523, 10 K.
glōrĭātŏr, ōris, m. (glorior), celui qui se glorifie : Apul. Flor. 17.