About Report a problem

Menu

hortator

hortator, an inciter, encourager, exhorter

Frieze-Dennison Vergil

hortātor, ōris, m.: one giving encouragement or inciting; an instigator, 6.529. (hortor)

Could not find hortatore in Logeion dictionaries.

hortatore Noun: masculine ablative singular of hortator

See hortatore in Morpho

hortātor, ōris, m. [hortor],
  • an inciter, encourager, exhorter (class.; cf.: monitor, impulsor, admonitor): cum ejus studii tibi et hortator et magister esset domi, Cic. de Or. 1, 55, 234: studiorum, Quint. 10, 3, 23: scelerum, Verg. A. 6, 529; Ov. M. 13, 45: isto hortatore, auctore, intercessore, Cic. Rosc. Am. 38, 110: hortatore non egetis, id. Phil. 11, 2, 3: hortatore bono, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll. (Ann. v. 471 Vahl.): quasi in mari Solet hortator remiges hortarier, Plaut. Merc. 4, 2, 5 (696); cf.: requiemque modumque Voce dabat remis, animorum hortator Epopeus, Ov. M. 3, 619.

Saved

Recent