hostio
hostio, īre, v. a.,
- to make even, return like for like, to recompense, requite: hostire (ab antiquis) ponebatur pro aequare. Fest. s. v. status dies, p. 314 Müll.; ib. s. v. redhostire, p. 270 (ante-class.): nisi coërceo Protervitatem atque hostio ferociam, Pac. ap. Fest. s. v. redhostire, p. 270; and ap. Non. 121, 16 (Trag. Rel. v. 346 Rib.): quin promitto hostire contra, ut merueris, Plaut. As. 2, 2, 110 (366).
hostio, īre, v. a.,
- to strike: hostia dicta est ab eo, quod est hostire ferire, Paul. ex Fest. p. 102 Müll. (ante-class.): quae mea comminus machaera atque hasta hostibit e manu, Enn. ap. Fest. s. v. redhostire, p. 270 Müll. (Trag. v. 212 Vahl.).
1. hostio, īre, schlagen, treffen, verletzen, Enn. fr. scen. 178*. – übtr., verletzen, voluntatem tuam, Laev. fr. 1 M. (bei Non. 121, 17 sqq.).
2. hostio, īre, gleichmachen, s. Augustin. de civ. dei 4, 8. p. 156, 3 D.2 – übtr. = vergelten, ferociam, Pacuv. tr. 346. – absol., Plaut. asin. 377. Vgl. Fest. p. 270 (b), 27.
1 hostĭō, (16) īre, tr., égaliser, mettre au même niveau : P. Fest. 314 || [abst ] rendre la pareille : Pl. As. 377 || [avec acc.] payer de retour qqch. : Pacuv. 346, cf. P. Fest. 270 et Non. 121, 16.
2 hostĭō, īre, tr., frapper : P. Fest. 102.