humatio
humatio, a burial
hŭmātĭo, ōnis, f. [humo],
- a burying (very rare; cf.: sepultura, funus, exsequiae): de humatione et sepultura dicendum, Cic. Tusc. 1, 43, 102: locus qui recipiat humationem, Dig. 43, 24, 22, § 4.
humātio, ōnis, f. (humo), die Beerdigung, das Begräbnis, Cic. Tusc. 1, 102 u. 104.
tertium [miraculum ] ‥ quod post ~ionem sui somatis gessit
Gualterius ‥ post ~ionem conjugis fere iij annis vixit
posthumus ‥ i. ille qui post patris nascitur ~onem
ad exequias et ~ionem domine Ermengardis regine, matris nostre
in expensis ‥ die ~ionis Ricardi de P.
Hugo de R. fuit manutenens et consenciens ad predictam ~ionem dolosam et ad predicti corporis remocionem
visa sunt corpora occisorum natancia ‥ proici et retrahi, quasi ~ionem aliam quam piscium peterent
hŭmātĭō, ōnis, f. (humo), action dʼensevelir, inhumation : Cic. Tusc. 1, 102.
Post dictum servitium dicti officiarii ibunt processionaliter super Humationem dictæ deffunctæ, cantandoLibera
ad longum, etc. Ibid. ad xiv. ejusd. mens. :
Super locum ubi inhumatum fuit corpus.
humātiō ōnis, f
- humo, a burial.