ignotus
ignotus2, unknown, unrecognized, unfamiliar; ignorant
Could not find ignotum in Logeion dictionaries.
ignotum Adjective: neuter nominative singular, Adjective: neuter genitive plural, Adjective: neuter vocative singular, Adjective: neuter accusative singular, Adjective: masculine genitive plural, Adjective: masculine accusative singular of ignotus2
ignōtus, a, um: (adj.), unknown, 1.359; strange, 5.795; not well known, but little known, 11.527.
ignōtus, a, um, Part., from ignosco.
ignōtus, a, um, adj. [in-gnotus, notus].
- Pass., unknown.
- A In gen.: quamquam ad ignotum arbitrum me appellis: si adhibebit fidem, Etsi est ignotus, notus: si non, notus ignotissimus est, Plaut. Rud. 4, 3, 104 (1041) sq.: dubitabitis, judices, quin ab hoc ignotissimo Phryge nobilissimum civem vindicetis? Cic. Fl. 17, 40: ignoti homines et repentini quaestores celeriter facti sunt, id. Brut. 64, 242: homo ignotus et novus, id. Rep. 1, 1: nos pluribus ignotissimi gentibus, id. ib. 1, 17: longinqua eoque ignotior gens, Liv. 5, 32, 5: procedam in aciem adversus ignotos inter se ignorantesque, Liv. 21, 43, 18; cf. § 13: omnes illacrimabiles Urgentur ignotique longa Nocte, Hor. C. 4, 9, 27: jus applicationis obscurum sane et ignotum patefactum atque illustratum est, Cic. de Or. 1, 39, 177: obscurioribus et ignotioribus verbis, Quint. 7, 3, 13; cf. id. 8, 3, 73; 8, 6, 74: haec nova et ignota ratio, Cic. Rep. 1, 16: alter (dies) in vulgus ignotus, id. Att. 9, 5, 2: ille tibi non ignotus cursus animi mei, id. ib. 5, 15, 1: terrae, unknown, distant, Tib. 1, 3, 3; ib. 39; cf.: nobilis ignoto diffusus consule Bacchus, unknown, remote with respect to time, i. e. old, Luc. 4, 379.—Subst.: ignō-tum, i, n., that which is unknown.— Prov.: ignoti nulla cupido, Ov. A. A. 3, 397.—
- B In partic., pregn. (for ignobilis, II.), of low birth or condition, lowborn, base, vulgar (poet.): quo patre sit natus, num ignota matre inhonestus, Hor. S. 1, 6, 36; cf.: naso suspendis adunco Ignotos, ut me libertino patre natum, id. ib. 6 and 24: Achivi, the ignoble Greeks, Ov. M. 12, 600: progenuit tellus ignoto nomine Ligdum, id. ib. 9, 670: ignotis perierunt mortibus illi, Hor. S. 1, 3, 108.—
- II Act. (cf. the Gr. ἄγνωστος), unacquainted with a thing, ignorant of (very rare for ignarus, insciens, inscitus): ignotae iteris sumus, Naev. ap. Non. 124, 28: simulacra ignotis nota faciebant, Cic. Fam. 5, 12, 7: producere ad ignotos (aliquem), Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; Auct. Her. 3, 6, 12; cf.: ignotos fallit, notis est derisui, Phaedr. 1, 11, 2; so, ignoti, faciem ejus cum intuerentur, contemnebant, Nep. Ages. 8, 1.
1. ī-gnōtus, a, um, Partic. v. ignosco, w. s.
2. ī-gnōtus, a, um (in u. gnotus = notus), Adi. m. Compar. u. Superl., I) passiv = nicht gekannt, unbekannt, fremd (Ggstz. notus), 1) im allg.: a) v. leb. Wesen, absol. Plaut., Cic. u.a.: ignoto consule diffusus Bacchus, unter einem der Zeit nach unbekannten, längst vergessenen, Lucan. 4, 379: quod longinqua eoque ignotior gens erat, Liv.: si adhibebit fidem, etsi ignotus, notust; si non, notus ignotissimust, Plaut.: inter Avernales haud ignotissima nymphas, Ov.: favos ignotus (unbemerkt) adedit (stelio), Verg. – mit Dat., omnibus ignotus nautis, Nep.: exercitus ignotus adhuc duci suo, Liv.: ignotus plerisque et obscurus (Ggstz. urbibus notus et populis), Sen.: plurimis ignotissimi gentibus, Cic. – subst., īgnōtus, ī, m., ein Unbekannter, ignotus alienusque, Plaut.: oft Plur. ignoti (Ggstz. noti), Cic. u.a.: ignoti inter se et ignorantes, Liv. – b) v. Lebl.: forma, Nep.: arbor, Ov.: regio, Curt.: terra, Verg.: ignotae eā tempestate terrae, Liv.: origo, Vell.: ius obscurum et ign., Cic.: alter (dies) in vulgus ignotus, Cic.: haud ignotae belli artes inter se, Liv.: cucurbitae ignotiores, Th. Prisc.: ignotiora maria, Liv.: obscuriora et ignotiora verba, Quint. – m. Dat., iter ignotum hostibus, Curt.: ignotae Parthis virtutes, Tac.: ille tibi non ignotus cursus animi, Cic. – 2) prägn., von unbekannter) niederer) Herkunft, niedrig (Ggstz. generosus), mater, Hor.: Achivi, Ov.: hic ignotissimus Phryx, Cic.: ignotissimus quaesturae candidatus, Suet.: Plur. subst., ignoti, Leute von unbekannter (niederer) Herkunft, Menschen ohne Ahnen, Hor. sat. 1, 6, 6 u. 24. – II) aktiv (das Partiz. Perf. akt. vertretend), α) absol. = nicht kennend, der jmd. (ihn) od. etw. nicht kennt, unbekannt mit etw. (damit), ne quis tamen erret ignotus, Ps. Quint. decl. 6, 2. – gew. Plur. subst.: ignoti (Ggstz. noti), Cornif. rhet. 3, 12 u. 4, 63. Cic. Verr. 5, 75; ep. 5, 12, 7. Nep. Ages. 8, 1. Curt. 5, 12 (34), 20. Phaedr. 1, 11, 2. Avian. fab. 5, 17. – β) (wie ἄγνωστος) m. Genet., unbekannt mit etw., einer Sache unkundig, iteris, Naev. tr. 36: iuris sui, Callistr. dig. 49, 14, 2. § 7.
ut ‥ iter ~um trans Tamesis ‥ alveum ‥ aperiret
belua nuncupari potest quicquid in terris aut in gurgite in horrendi corporis ~a et metuenda reperitur forma
~arum rerum investigationi
ut ‥ omnes ‥ loca innotissima [v. l. ignotissima ] morte spreta petierint
rerum usitatissimarum nomina ~issima esse vere dicebas
facies terre cujusdam eis hactenus prorsus ~e
quanto intellectui nostro ‥ ~ius, tanto noticia ejus ‥ preciosior
hominem ‥ quem videns, ut ~um et inopinatum, non parum expavit
per manuum ~i episcopi impositionem(v.
episcopis Anglie ‥ non ~i sumus nec causa nostra incognita
malefactores ingnoti venerunt ‥ et fregerunt domum
quedam mulier ingnota, sortilega, intravit domum Johannis de K.
ingnotus
multi extranei et ~i
Cantuariis pacem promittunt; illi e contra pecuniam parant ~i futuri. ast rumpunt Dani foedus
1 ignōtus, a, um, v. ignosco.
2 ignōtus, (8) a, um (in et gnotus = notus), ¶ 1 inconnu : homo Cic. Fl. 40 ; Br. 242, homme inconnu ; alicui ignotissimus Cic. Rep. 1, 26, tout à fait inconnu de qqn ; nova et ignota ratio Cic. Rep. 1, 25, une théorie nouvelle et encore ignorée : alter dies in vulgus ignotus Cic. Att. 9, 5, 2, le second jour ignoré du peuple ; ille tibi non ignotus cursus animi mei Cic. Att. 5, 15, 1, ce déploiement de mon esprit que tu connais bien ¶ 2 qui ne connaît pas ; [surtout au pl.] ignoti, des gens qui ne connaissent pas (= ignari ) : Cic. Verr. 2, 5, 75 ; Fam. 5, 12, 7 ; Nep. Ages. 8, 1 ; Curt. 5, 12, 20.
- 1. (a) onbekend, vreemd [terra; maria; ius; in vulgus bij het volk]; ➤ ~ plerisque et obscurus; (b) ongewoon [forma]; (c) van onbekende, geringe afkomst;
- 2. onkundig, onwetend, onbekend met, onervaren in (m. gen.).
īgnōtus (1)
- P. of ignosco.
īgnōtus (2) adj.with comp.and sup.
- in+ (g)notus, unknown, strange, unrecognized, unfamiliar: locus, T.: ignotior gens, L.: adversus ignotos inter se, L.: bella, of uncertain result, V.: favos ignotus adedit Stellio, unnoticed, V.: mortes, inglorious, H.: alter (dies) in volgus ignotus: militibus loca, Cs.: nomen populo.—As substm.: tamquam ignoto lacrimam daret, a stranger, O.: notum ignotumque discernere, Ta.—As substn.: Haud ignota loquor, V.: si proferres ignota, unfamiliar themes, H.: Omne ignotum pro magnifico est, Ta.—Unknown, obscure, without repute, mean: hic ignotissimus Phryx: homo.—Of low birth, ignoble, low-born, base, vulgar: ignotā matre inhonestus, H.: naso suspendis adunco Ignotos, H.: Achivi, O.—Unacquainted with, ignorant of: producere ad ignotos (alquem): ignotos fallit, notis est derisui, Ph.: ignoti contemnebant, N.