ignorabilis
ignorabilis, unknown
ignōrābĭlis, e, adj. [ignoro],
- unknown (rare but class.): separare, quod levius, facilius, non ignorabile, non fortuitum, non necessarium fuerit, * Cic. Inv. 2, 32, 99: libri litteris ignorabilibus praenotati, Ap. Met. 11, 22, 29; alterum illud ignorabilius obscuriusque est, Gell. 9, 12, 4 (Plaut. Ps. 2, 1, 18 (591), false reading for ignobilis).— * Adv.: ignōrābĭlĭter, in an unknown manner: laminae ignorabiliter litteratae, i. e. covered with unknown characters, Ap. Met. 3, 17, 14.
īgnōrābilis, e (ignoro), unbekannt, non ignorabile, Cic. de inv. 2, 99: litterae ignorabiles, Apul. met. 11, 22: iacetis ergo prorsus ignorabiles, nec fama notos efficit, Boëth. cons. phil. 2. carm. 7, 21: Compar., alterum autem illud ignorabilius obscuriusque est, Gell. 9, 12, 4.
quis sit circa hujusmodi verborum usus †licentiosis [l. licentiosus ], quis debitus, et quid ex ignotis loquendi modis et causis, quid autem ex ~i rerum natura, circa hec sit dubitabile
ignōrābĭlis, e (ignoro), inconnu : Cic. Inv. 2, 99 || -lior Gell. 9, 12, 4.
īgnōrābilis e, adj.
- ignoro, unknown.