About

Menu

ignoscere

ignoscere [CL] , to forgive; b (w. dat. of offender); c (w. dat. of offence); d (absol.). ignovit, veniam dedit GlC I 30; deprecatio est, cum et peccasse et consulto peccasse reus se confitetur, et tamen ut ~atur postulat, quod genus perraro potest accidere, in quo non defensio facti, sed ~endi postulatio continetur Alcuin Rhet. 15; si qua sibi secundum eandem appellationem incomparabilia sint, ut ignotum dicitur tum quod ignoratum tum delinquenti remissum Balsh. AD 53.  b ignosce nobis, Domine, / ignosce confitentibus AS Hymns 33; penitentibus et flentibus clementer ~ere Wulf. Æthelwold 33; ~o tibi et parco et tibi veniam tribuo Ælf. Bata 4. 7; ~at ei Deus Thorne 1864 (v. 1 cameraria 3a).  c 796 non meae culpa est voluntatis sed obliviosus ignorantiae error, cui tamen fas est ~i Alcuin Ep. 115; famulorum tuorum, Domine, delictis ~e Rit. Durh. 66; te, sancte Christe, poscimus: / ignosce [gl. gemiltsa] tu criminibus AS Hymns 20; ~ebat vituperantium errori W. Malm. Wulfst. I 14; ~ens ‥ ruditati scripture mee atque hujus operis Ripley 173.  d Deus qui juste irasceris et clementer ~is, afflicti populi lacrimas respice Rit. Durh. 40; nunc ~endo, nunc approbando, studia procedere sinant Gir. TH II pref.; o quam multus es ad ~endum, Domine! P. Blois Serm. 17. 610D; sapiens dicit, ‘si scirem deos esse ignoscituros et homines †ignoturos, [Maj.: ignoraturos] †dedignanter peccarem’ [Maj.: dedignarer peccare] Bacon I 20 (cf. id. Maj. II 263).

Saved

Recent