ignominiose
ignōmĭnĭōsē, adv., v. ignominiosus.
īgnōminiōsē, Adv. mit Compar. u. Superl. (ignominiosus), mit Schimpf, schimpflich, pugnare, Eutr. 4, 24: ab hominibus magis nullis ignominiosius eos tractari, quam a vobis, Arnob. 4, 30: ignominiosissime fugere, Oros. 7, 7, 13.
Guorthigirnus usque ad arcem Guorthigirni ‥ ~e abscessit
rex Scotie ‥ ab Anglia ~e effugatus
rex ‥ ~e diffugerat
vir olim victoriosus postmodum ~e victus occubuit
pocius malens mori in bello quam ~e fugere a Normanno
si prelatorum justis imperiis subditorum obedire contempnit audacia, non est dubium quin in prelatorum omnium redundet injuriam quod in unius contemptum fuerit ~e commissum
ad lupanar tracta multas sustenebis integritatis tue injurias ‥ et ~e corrupta sic tandem edoceberis sani capitis non esse regiam hujuscemodi repulsa fedare dignitatem
procuravit ut predictus Baldewinus ~e suspenderetur, nam hinc et inde fecit duos canes veteres, sc. mirgos, suspendi
ignōmĭnĭōsē, honteusement : Eutr. 4, 24 ; -ius Arn. 4, 147 ; -issime Oros. 7, 7.
Eutrop. 4. 24.
et 26. Ignominiosepugnare.
Arnob. 4.
p. 147.
Ignominiosiustractare aliquem.
Oros. 7. 7.
extr. Ignominiosissimefugere.