illacrimo
illacrimo, to weep over, sorrow for, bewail, lament
Frieze-Dennison Vergil
inlacrimō, āvī, ātus, 1, n., and inlacrimor, ātus sum, 1, dep. n.: to weep.
Could not find illacrimarit in Logeion dictionaries.
illacrimarit Verb: perfect active subjunctive 3rd singular of illacrimo
illăcrĭmo (inl-), āvi, ātum, 1, v. n., and illăcrĭmor (inl-), ātus, 1, v. dep. [in-lacrimo], to weep at or over a thing, to bewail, lament (not freq. till after the Aug. period).
- I Lit.
- α With dat.: quid dicam de Socrate? cujus morti illacrimari soleo Platonem legens? Cic. N. D. 3, 33, 82: perge, aude, nate; illacrima patris pestibus, id. poët. Tusc. 2, 9, 21: casu (i. e. casui), Nep. Alc. 6, 4: qui meo infelici errori unus illacrimasti, Liv. 40, 56, 6; Ov. Tr. 5, 8, 6; Suet. Vesp. 15.—*
- β With acc.: ejusque mortem illacrimatum Alexandrum, Just. 11, 12, 6.—
- γ With quod, Plin. Ep. 3, 7, 13. —
- δ Absol.; qui (Milo) aspexisse lacertos suos dicitur illacrimansque dixisse, etc., Cic. de Sen. 9, 27; Suet. Aug. 66: sparge, et si paulum potes, illacrimare, Hor. S. 2, 5, 103: illacrimasse dicitur gaudio, Liv. 25, 24, 11; Cels. 2, 6, 6.—
- II Poet. transf., of things, to weep, i.e. to drip, drop, distil: et maestum illacrimat templis ebur aeraque sudant, Verg. G. 1, 480; Col. poët. 10, 25; cf.: oculi lumen refugiunt et illacrimant, Cels. 2, 6, 6.
il-lacrimo, āvī, ātum, āre (in u. lacrimo), bei od. über etwas weinen, Tränen vergießen, etwas beweinen, I) eig.: a) v. den Augen, dabei tränen, magisque si praeter haec oculi lumen refugiunt et illacrimant, Cels. 2, 6. – b) v. Pers., m. Dat., patris pestibus, Cic. poët.: morti alcis, Liv. u. Tac.: caedibus parentum, Tac.: malis, Ov.: errori, Liv.: alcis casu (Dat.), Nep.: fortunae Darei, Curt. – m. folg. quod (daß), Plin. ep. 3, 7, 13. – m. folg. Acc. u. Infin., illacrimabunt quondam florentem et tot bellorum superstitem muliebri fraude cecidisse, Tac. ann. 2, 71. – absol., sic ait illacrimans, Verg.: si paulum potes, illacrima, Hor.: et illacrimavit et vicem suam conquestus est, Suet.: illacrimasse dicitur partim gaudio tantae perpetratae rei, partim vetustā gloriā urbis, Liv.: talibus illacrimant noctemque diemque querelis, Sil.: longos trahens spiritus et nonnumquam illacrimans, Apul.: ebur (das elfenbeinerne Götterbild) maestum illacrimat templis, weint vor Wehmut in T., Verg. – II) übtr., v. Lebl., tränen, träufeln, fons illacrimet putei non sede profundā, Colum. poët. 10, 25. – u. tr. = träufeln lassen, gummi, quod truncus illacrimat, Gargil. Mart. med. 53.
See: illacrimare
illăcrĭmō (12) (inl-), āvī, ātum, āre, intr., ¶ 1 pleurer sur ou à propos de : Cels. Med. 2, 6 || alicui rei [poet.] Cic. Tusc. 2, 21 ; Liv. 40, 56, 6, pleurer sur qqch. ; [avec prop. inf.] Tac. Ann. 2, 71, déplorer que ¶ 2 couler, suinter : Virg. G. 1, 480.
inlacrimō (ill-) āvī, ātus, āre
- 1 in+lacrima, dep.,to weep over, sorrow for, bewail, lament: qui dicitur inlacrimans dixisse: Sic ait inlacrimans, V.: gaudio, L.: inlacrima patris pestibus: casu, N.: maestum inlacrimat templis ebur, i. e. the ivory statues drop tears thereat, V.