illaqueo
illaqueo, to ensnare, entrap, entangle
illăquĕo (inl-), āvi, ātum, 1, v. a. [inlaqueo], to ensnare, take in a snare (cf.: irretio, illigo, implico). *
- I Lit.: volucres, Prud. Cath. 3, 41.—
- II Trop., to entrap, entangle (very rare): cur illaquetur hic?Pac. ap. Non. 470, 7 (Trag. Rel. p. 85 Rib.): munera navium Saevos illaqueant duces, Hor. C. 3, 16, 16: illaqueatus jam omnium legum periculis, irretitus odio bonorum omnium, Auct. Harusp. Resp. 4, 7; cf. the preced. art.
il-laqueo, āvi, ātum, āre (in u. laqueo), verstricken, umgarnen, I) eig.: volucres, Prud. cath. 3, 41. – II) übtr.: saevos navium duces, Hor. carm. 3, 16, 16: illaqueatus omnium legum periculis, Cic. de har. resp. 7. – Nbf. illacuo, Pacuv. tr. 210 (wo cur illacuetur hic?).
illăqueō (14) (inl-), āvī, ātum, āre, prendre au piège : Prud. Cath. 3, 41 || séduire : Hor. O. 3, 16, 16.
in-laqueō (ill-) —, ātus, āre
- 1 in+laqueus, to ensnare, entrap, entangle: munera navium inlaqueant duces, H.: inlaqueatus legum periculis.