impatienter
impatienter, with impatience
impătĭenter (inp-), adv., v. impatiens fin.
impatienter, Adv. (impatiens), mit Ungeduld, ungeduldig, unerträglich, Tac., Plin. ep. u.a.: lactucis imp. indulgere, unmäßig, Vopisc. – Compar. bei Plin. ep. 6, 1, 1. Tac. Germ. 8. Iustin. 12, 15, 3; 32, 3, 2. Solin. 7, 29; Superl. bei Plin. ep. 9, 22, 2.
cum detractionum injurias nullus equanimiter ferat, principes, quibus reverentia debetur impensior, eas ~ius ferunt
si inimicus meus maledixisset aut nocuisset mihi, sustinuissem utique, sed nunc ‘non exspectato vulnus ab hoste tuli’ [], ideoque et ipsum ~ius fero Ov. Ep. 6. 82
hii omnes ne superari videantur, ~er se habent, clamose disputant
impătĭentĕr (14) (impatiens), sans résignation, impatiemment : Tac. Ann. 4, 17 ; Plin. Min. Ep. 2, 7, 6 || -tius Plin. Min. Ep. 6, 1, 1 ; -issime Plin. Min. Ep. 9, 22, 2.
impatienter (in-p-)
adv.
- with comp, with impatience: indoluit, Ta.: captivitatem impatientius timere, Ta.