impigre

impĭgrē (inp-), adv., v. impiger fin.

impigrē, Adv. (impiger), unverdrossen, rastlos, eifrig, ohne Zögerung, de nocte multa imp. exsurgere, Plaut.: imp. promittere auxilium, Liv.: mori, Curt.: haud imp. pugnare, Sall. fr.: haud imp. tueri moenia, Liv.

impigre [CL] , not slothfully, energetically, briskly, assiduously. in hac vinea ~e S. Paulus laboravit Hon. Spec. Eccl. 859C; ut ‥ impegre in montana conscenderet W. Malm. Mir. Mariae 113; s1141 comitati sunt eum ~e sue fautores partis Id. HN 488 p. 48; ad fena secanda seu fruges colligendas ‥ ~e se agebat et ad voluntatem jubentis quodlibet adimplebat Walth. Ep. 99; c1213 ad ultimum refugium atque remedium in terris Romam statim semel et iterum ~e misimus Gir. Ep. 7 p. 246; Gros. Cess. Leg. I 3. 1 (v. impie 1a).

impĭgrē (11) (impiger), avec diligence, rapidité, sans hésiter : Pl. Rud. 915 ; Liv. 1, 10, 3 || dʼune manière infatigable : Sall. J. 88, 2.

impigrē adv.

• impiger, actively, quickly, readily: hostium res attendere, S.: consulem sequi, L.