impie

impĭē (inp-), adv., v. impius fin.

impiē, Adv. (impius), gottlos, pflichtvergessen, imp. ingratum esse, Cic.: aliquid impie scelerateque committere, Cic.: imp. loqui, Suet.: imp. deserere regem, Curt. – Superl. impiissime, Hieron. Didym. de spir. scto 13. Salv. adv. avar. 3, 4. § 21.

impie [CL] 1 impiously, unrighteously, without due respect to God or Christianity. incestum, crimen ~ie commissum cum sorore aut filia vel cognata GlC I 273; non abutaris ~ie commisso tibi pauperum suffragio P. Blois Ep. 15*. 59A; ad ipsas calumpnias, si quando ipsas inpie pertulerint, impigre et pie est respondendum Gros. Cess. Leg. I 3. 1; ne piam impie matrem dimidient Walt. Wimb. Carm. 600 (v. dimidiare 1a). 2 without filial duty. b (unspec.) disrespectfully, disloyally. divina benignitas illa ‥ pie seviens et ~ie fovens, propriis in patrem furentibus filiis ‥ ob patris favorem non pepercit Gir. TH III 49 p. 193; tam ~ie patrem in facie pede percussit quod ‥ Id. SD 14.  b s1159 rex Ergadie jam per annos duodecim contra regem Malcolmum dominum suum ~ie repugnans Fordun Cont. VIII 6; 1455 ~ie, immo ~iissime, infamarunt nomen ejus [sc. ducis Gloucestrie] Reg. Whet. I 181.

impĭē, (12) dʼune manière impie : Cic. Nat. 2, 44 ; Tusc. 5, 6 || criminellement : Curt. 5, 12 ; Suet. Dom. 10 || -iissime Salv. Avar. 3.

impie . adv. s.
不孝然。喪良心。

Suggest a Translation
See an image

impiē (inp-) adv.

• impius, irreligiously, undutifully: in nos facere: deserere regem, Cu.