impolitus
impolitus, unpolished, rough, inelegant, unrefined
impŏlītus (inp-), a, um, adj. [2. in-politus], unpolished, rough (class.).
- I Lit.: structurae lapidum impolitorum, Quint. 8,63. —
- II Trop., unpolished, inelegant, unrefined (class.): orationes Catonis valde laudo, significant enim quandam formam ingenii, sed admodum impolitam et plane rudem, Cic. Brut. 85, 294; cf.: genus hebes atque impolitum, id. de Or. 2, 31, 133: Timaeus ipsa compositione verborum non impolitus, id. ib. 2, 14, 58: grammaticus, Quint. 1, 5, 7: impolitae vero res et acerbae si erunt relictae, efferent se aliquando, etc., i. e. unfinished, Cic. Prov. Cons. 14, 34. — * Adv.: impŏlītē, without ornament: tibi breviter impoliteque dicenti, Cic. de Or. 1, 49, 214.
im-polītus, a, um (in u. polio), ungeglättet, I) eig.: linum, ungeklopftes, Fest. 317 (a), 32: saxum, unbehauener, Vulg. deut. 27, 6: u. so lapis, Quint. 8, 6, 63. Vulg. Iosue 8, 34. Vulg. 1. Esdr. 5, 8 u. 6, 4. – II) übtr.: a) ungefeilt, unausgebildet, ungebildet, forma ingenii admodum impolita et plane rudis, Cic.: genus hoc eorum, qui sibi eruditi videntur, hebes atque impolitum, Cic.: Timaeus ipsā compositione verborum non impolitus, einer gewissen Glätte nicht entbehrend, Cic.: ex quibus (grammaticis) si quis erit plane impolitus, Quint. – Compar. descriptio inpolitior, Veget. mil. 2, 4. – b) unvollendet, res, Cic. de prov. cons. 34.
murum non de secto lapide vel latere et cemento, sed ~is [gl.: i. e. incesis ] prorsus lapidibus et cespite ‥ composuit
quidam vero lapides asperi, ~i ab opifice sunt reprobati
lapides isti debent esse ~i et sicut cadunt de quarrario
sic retexere ordimus hystoriam ne mens officiosa lectoris eam sentiat ~am
impŏlītus, (16) a, um (in, polio), qui nʼest pas poli : lapis impolitus Quint. 8, 6, 63, pierre rugueuse, non travaillée || [fig.] qui nʼa pas reçu le poli, inculte, grossier : Cic. Br. 294 ; de Or. 2, 133 || inachevé : Cic. Prov. 34.
- 1. ongepolijst; (metaf., retor.) ongepolijst, niet verfraaid;
- 2. onafgewerkt [res];
- 3. onbeschaafd [forma ingenii; genus hominum].
impolītus (in-p-)
adj.,
- unpolished, rough, inelegant, unrefined: forma ingeni: res, i. e. unfinished: Timaeus compositione verborum.