improperanter
imprŏpĕranter (inpr-), adv. [2. inproperanter],
- gradually, by degrees (postclass.), Aus. Epit. 35, 3.
improperanter, Adv. (in u. properanter), nach und nach, Auson. epitaph. (XVII) 32, 3.
propero componitur ‥ inproperanter adverbium et inproperatus et inproperatio
vir venerabilis ‥, cujus ‥ argumenta ipse, quamvis ~er, assumit ut eis satisfacere videatur(
imprŏpĕrantĕr (in, properanter), lentement : Aus. Epit. 35, 3.
Alioquin non diceret Dominus Improperanter malis Ecclesiarum Rectoribus per Ezechielem : Non opposuistis vos murum pro domo Domini, etc.