improprius
imprō̆prĭus (inpr-), a, um, adj. [2. in-proprius],
- not befitting a thing, unsuitable, improper (post-Aug.): nec improprium nec inusitatum nomen, Quint. 8, 4, 16; cf. cognomen, Plin. 37, 8, 37, § 116: verba, Quint. 8, 3, 57: tropus maxime improprius, id. 8, 6, 37.—Neutr. as subst.: impropri-um, i, something improper, impropriety, faultiness: ei (proprietati) contrarium est vitium; id apud nos improprium, ἄκυρον apud Graecos vocatur, quale est: Tantum sperare dolorem, Quint. 8, 2, 3: sciam us, nihil ornatum esse, quod sit improprium, id. 8, 3, 15; 1, 5, 46.—In plur., Quint. 1, 8, 13; 2, 5, 10; 10, 3, 20; 12, 10, 42. — Adv.: im-propriē, improperly, Plin. 8, 10, 10, § 29; Gell. 6, 6, 2; 17, 1, 1.
im-proprius, a, um (in u. proprius), uneigentlich, nicht eigentlich zukommend, unpassend, griech. ἄκυρος, bes. als t. t. der gramm. Sprache, nomen, Quint.: cognomen, Plin. – neutr. subst., improprium = ἄκυρον, das Unpassende, Schiefe, Quint. 8, 2, 3: u. Plur. impropria, unpassende Ausdrücke, Quint. 10, 3, 20.
si ~o modo figurantur, fere omnes figure accipiuntur imperfecte
confitentur alii quod corpus Christi est in sacramento altaris virtualiter, spiritualiter, et sacramentaliter . ‥ huic dicitur quod confessio hec includit improperium [(v. l. improprium ] et falsum
~ium, A.unpropre
Greci ‥ habent octo proprias diptongas et tres ~ias
potest ‥ unus modus [equivocacionis ] esse inproprius, ut ‥ ‘pratum ridet’
extendendo ‥ nomen mensure et nature modo inproprio quo placet sophistis conceditur quod ‥
A satis tractatur, est ~ia; propria redit inB ; sedB etD probantur exC
imprŏprĭus, a, um, impropre [gramm.] : Quint. 8, 4, 16 ; Plin. 37, 116 || -prĭum, ĭī, n. , impropriété : Quint. 8, 2, 3 ; 10, 3, 20.