improprie

imprō̆prĭē (inpr-), adv., v. improprius fin.

impropriē, Adv. (improprius), uneigentlich, haud impr. appellari manum (v. Elefantenrüssel), Plin. 10, 29: quasi impr. et inscite dictus, Gell. 7 (6), 6, 2: parum integre atque impr. loqui, Gell. 17, 1, 1: ›candenti‹ dicere pervulgate et impr. pro ferventi favilla, Gell. 17, 10, 18: impr. exponere parabolas, Interpr. Iren. 2, 28, 9.

improprie [CL] , incorrectly, improperly. b (w. ref. to linguistic usage). frigiditas proprie res condensare feretur, / sed calor improprie Neckam DS IV 197; Gower VC III 679 (v. dispropriare).  b Anselm I 188 (v. debere 5d); aut ‥ illud de quo proprie dicitur est in eo de quo ~ie profertur, aut ita se habent ut ‥ Id. Misc. 347; aliud est proprie uti dictionibus, aliud ~ie Pull. Sent. 679C; tum usus verborum rarescendo antiquatus, tum ~ie ex aliis in alias translationes loquelis ‥ Balsh. AD 7; M. Rievaulx 74 (v. improperium 1a); quandoque dicitur alio modo ut in organo triplo, quamvis ~ie, ut in ‘Posui adjutorium’ in triplo Mens. & Disc. (Anon. IV) 70; quod ~ie diceretur (Kyn.) Ziz. 11.

imprŏprĭē, improprement : Plin. 10, 29 ; Gell. 17, 1 ; 6, 6, 2.