impropero
imprŏpĕro (inpr-), āre, v. n. [in-propero],
- to hasten into, enter hastily: quo si quis improperet, Varr. ap. Plin. 36, 13, 19, § 91.
imprŏpĕro (inpr-), āvi, ātum, 1, v. n. and a. [corrupt. for improbro; from in - probrum],
- to cast as a reproach upon one, to reproach, taunt, upbraid (post-Aug., and very rare): impropero ὀνειδίζω, Gloss. Philox.: non impropero illi, Petr. 38, 12: improperia improperantium, Vulg. Rom. 15, 3: latrones improperabant ei, id. Matt. 27, 44.
im-propero, āre (in der Vulgärsprache verderbt aus improbro, v. in u. probro, wov. auch ex-probro u. opprobro) = ὀνειδίζω (Gloss.), etwas schimpflich vorwerfen, vorrücken, m. bl. Dat. pers. = jmdm. Vorwürfe machen, alqd, Vulg. psalm. 73, 10; sap. 2, 12 u.a.: alci, Petron. 38, 11. Vulg. psalm. 73, 18. Commodian. instr. 2, 10, 3.
See: improperare
imprŏpĕrō, (16) āre, intr., ¶ 1 se hâter dʼentrer : Varr. d. Plin. 36, 91 ¶ 2 reprocher : Vulg. Rom. 15, 3 ; Matth. 27, 44 || alicui Petr. 38, 11, faire des reproches à qqn.
Varr. apud
Plin. 36. 13. 19.
n. 4. Quo si quis
Improperet, sine glomere lini,
etc. exitum invenire nequeat. Adde
Not. Tir. p. 95.