incino
incino, to cause to sound, strike up
incĭno, ĕre, v. a. and n. [in-cano], to blow or sound, to sing (very rare; not in Cic.).
- I Act.: varios incinit ore modos, Prop. 2, 22 (3, 15), 6: frequentamenta quaedam varia, Gell. 1, 11, 12.—
- II Neutr.: si modulislenibus tibicen incinat, Gell. 4, 13, 1.
in-cino, ere (in u. cano), I) intr.: 1) blasen, modulis lenibus (v. Tibicen), Gell. 4, 13, 1. – 2) ertönen, signa incinuerunt, Varro LL. 7, 37. – II) tr. ertönen lassen, anstimmen, singend, varios ore modos, Prop. 2, 22, 6: blasend, modos et frequentamenta quaedam varia (v. Tibicen), Gell. 1, 11, 12.
incĭnō, (16) ŭī, centum, ĕre (in et cano) ¶ 1 intr. a) faire entendre un chant [avec la flûte] : Gell. 4, 13, 1 ; b) retentir : Varro L. 7, 37 ¶ 2 tr., faire entendre : a) chanter : Prop. 2, 22, 6 ; b) jouer sur un instrument : Gell. 1, 11, 12.
incinō —, —, ere
- 1 in+cano, to cause to sound, strike up: varios ore modos, Pr.