incomitio
in-cŏmĭtĭo, āre, v. a., prob.
- to insult or reproach in public: incomitiare significat tale convicium facere, pro quo necesse sit in comitium, hoc est in conventum venire. Plautus (Curc. 3, 40): quaeso ne me incomities, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.: licetne inforare, si incomitiare hau licet? Plaut. Curc. 3, 1, 31 (401); cf. sqq.
in-comitio, āre (in u. comitium), öffentlich schimpfen, beschimpfen, Plaut. Curc. 400; vgl. Paul. ex Fest. 107, 5.
incŏmĭtĭō, (15) āre (in, comitium), tr., injurier en public : Pl. Curc. 400 ; P. Fest. 107, 5.
Festus, significat tale convicium facere, pro quo necesse sit in comitium, hoc est in conventum venire. Plautus : (
Curc. a. 3.
v. 30.) quæso ne me incomities. Hæc
Festus.