incomminutus
incommĭnūtus, a, um, adj. [2. incomminuo],
- not broken, entire: ut fundamentum immobilis, tamquam adamas incomminutus, (Hilar.) Anon. in Job, 2, p. 137.
incommĭnūtus, a, um, sans être entamé : Ps. Orig. Job 2, col. 454.