incommodo
incommodo, to occasion inconvenience, be inconvenient, trouble, annoy
incommŏdo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [incommodus].
- I Neutr., to occasion inconvenience or trouble to any one, to be inconvenient, troublesome, annoying (rare): alicui, Ter. And. 162: alicui nihil, Cic. Quint. 16, 51; id. Q. Fr. 1, 2, 3, § 10: ipsa scientia, etiam si incommodatura sit, gaudeant, id. Fin. 5, 19, 50; Ap. Apol. 8, p. 202, 10.— Pass. impers.: obnoxium eum dici, cui quid ab eo, cui esse obnoxius dicitur, incommodari et noceri potest, Gell. 7, 17, 3.—
- II Act., to render inconvenient or troublesome, to incommode (post-class.): si quid aliud fiat, quod navigationem incommodet, difficiliorem faciat, vel prorsus impediat, Dig. 43, 12, 1, § 15: si incommodatur ad usum manus, ib. 21, 1, 14, § 6: usum, ib. 43, 21, 1, § 1.
incommodo, āvī, ātum, āre (incommodus), I) intr. unbequem sein, beschwerlich od. lästig fallen, im Wege stehen, beeinträchtigen, Nachteil zufügen od. bringen, jmd. seine Ungnade fühlen lassen, a) v. Pers., absol., Ter. Andr. 162: m. Dat., inimicis, Cic. ad Q. fr. 1, 2, 3. § 10: nihil alteri, Cic. Quinct. 51: impers., Gell. 1, 25, 15 u. 6 (7), 17, 3. – b) v. Lebl., Cic. de fin. 5, 50. Apul. met. 8, 3. – II) tr. beschwerlich machen, erschweren, verhindern, navigationem, Ulp. dig. 43, 12, 1. § 15: usum, Ulp. dig. 43, 21, 1. § 1: si incommodatur ad usum manus, Ulp. dig. 21, 1, 14. § 6.
incommŏdō, (15) āre (incommodus), ¶ 1 intr., être à charge : Ter. Andr. 162 ; Cic. Fin. 5, 50 || alicui Cic. Quinct. 51, à qqn ¶ 2 tr., gêner, incommoder : Ulp. Dig. 43, 12, 1, 15.
incommodō āvī, ātus, āre
- incommodus, to occasion inconvenience, be inconvenient, trouble, annoy: scientiā, etiam si incommodatura sit, gaudeant: mihi, T.: nihil alteri.