incomposite
incomposite, without order, disorderly
incompŏsĭtē, adv., v. incompositus fin.
incompositē, Adv. (incompositus), nicht wohlgeordnet, a) nicht geschlossen, nicht in geschlossenen Abteilungen u. so ungeordnet, hostis neglegenter et inc. veniens, Liv.: inc. fugere (Ggstz. sensim et intrepidum se recipere), Curt. – b) übtr., im Reden, ungeschickt, plump, Quint. 10, 2, 17: sonare, Augustin. conf. 5, 6.
nichil est verum quia eloquenter dictum nec falsum quia ~e
incompŏsĭtē (16) (incompositus), sans ordre, en désordre : Liv. 25, 37, 11 || avec des phrases où les mots sont mal agencés, gauchement : Quint. 10, 2, 17.
incompositē
adv.
- incompositus, without order, disorderly: veniens, L.: fugere, Cu.