inconcilio
in-concĭlĭo, āvi, ātum, 1, v. a., to win over to one’s side, to gain over artfully (ante- and post-class.).
- I In gen.: inconciliasti, comparasti, commendasti, vel ut antiqui, per dolum decepisti, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.: inconciliastin' eum, qui mandatu'st tibi? Plaut. Trin. 1, 2, 99 (137); id. Most. 3, 1, 85 (616): ille quod in se fuit accuratum habuit, quod posset mali faceret in me, inconciliaret copias omnis meas, has done his best to injure me, to win over by trickery all my resources, id. Bacch. 3, 6, 22 (551) (cf. Brix ad Trin. l. l.). — Hence,
- II In partic., to embarrass, inveigle into difficulties, make trouble for one (Plautin.): ne inconciliare quid nos porro postules, Plaut. Most. 3, 1, 85 (616).— Absol.: et me haud par est (sc. hunc ludificare). To. Credo, quia . . . non inconciliat, quom te emo, intrigued, made difficulties, id. Pers. 5, 2, 53 (829).
in-concilio, āvī, āre, I) (nach concilio no. I) durch Intrigen (Gelegenheitsmacherei usw.) verführen, (ins Unglück) hineinreiten, inconciliastin eum, qui mandatust tibi? Plaut. trin. 136: ne inconciliare quid nos porro postules, laß dir's nicht einfallen, uns in Zukunft etwas einzubrocken (= Ungelegenheiten zu bereiten), Plaut. most. 613; u. so de quibus loci mei aut ordinis hominem constat inconciliari, si loquatur, Sidon. epist. 3, 9, 1: Lem. Et me haud par est (hunc ludificare). To. Credo eo, quia non inconciliat, quom te emo, meinst du etwa, weil er nicht intrigierte, als ich dich kaufte, Plaut. Pers. 834. – II) (nach concilio no. II) betrügerisch an sich bringen, copias omnes meas (all meinen Reichtum), Plaut. Bacch. 551.
inconcĭliō, (16) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 se ménager, attirer à soi, accaparer [par ruse, en dupant] qqn, qqch. : P. Fest. 107 ; Pl. Trin. 136 ; Bacch. 551 ¶ 2 mener dans un sens fâcheux, mettre dans lʼembarras : Pl. Most. 613 || [abst ] créer de lʼembarras : Pl. Pers. 834.
- 1. misleiden, in het ongeluk storten;
- 2. zich door leugens meester maken van (m. acc.).
concilio, et significat improbare, inimicum facere, irritare, alienare.
Plaut. Most. 3. 1. 84.
Festusdocet, valere etiam, comparare, commendare, idem scilicet, quod conciliare : additque apud antiquos fuisse, per dolum decipere. Quæ postrema interpretatio in postremo allatum
Plautilocum cadere potest.