incondite
incondite, confusedly, without order
incondĭtē, adv., see the foll. art. fin.
inconditē, Adv. (inconditus), ungeordnet, ungeregelt, kunstlos, plump, discedere, Amm.: edere ac potare, Apul.: tantam contumeliam imponere, Aur. Vict.: nihil tam inc. cogitari potest, quod non possimus somniare, Cic. – bes. v. der Rede, versus Graecos dicere, Cic.: historiam scripsere Sallustius structe, Pictor incondite, Fronto.
incondĭtē (16) (inconditus), sans ordre, confusément, grossièrement : Cic. Div. 2, 146 ; Rep. 2, 19 || [rhét.] sans art : Cic. de Or. 3, 175.
inconditē
adv.
- inconditus, confusedly, without order: incondite fundit quantum potest.