incorporalis
incorpŏrālis, e, adj. [2. in-corpus],
- bodiless, incorporeal (post-Aug.): quod est aut corporale est aut incorporale, Sen. Ep. 58, 11: jus, Quint. 5, 10, 116: nomina, that denote something incorporeal, e. g. virtus, Prisc. 2, p. 579.—Hence, subst.: incorpŏrāle, is, n., an incorporeal thing, that which is unsubstantial, immaterial: dicimus enim quaedam corporalia esse, quaedam incorporalia, Sen. Ep. 58, 11 sqq.; 89, 16: a corporibus se ad incorporalia transtulit, id. ib. 90, 29.—
- II Esp., law t. t., incorporeal, that which is not perceptible by any sense: res, rights to or in things (opp. corporales, the things themselves), Gai. Inst. 2, 14 sqq.—Hence, subst.: incorpŏrāle, is, n., an intangible possession, a right: incorporalia sunt quae tangi non possunt, Gai. Inst. l. l. Abdy ad loc.; 3, 83 al.; id. Ben. 6, 2, 2. — Hence, adv.: incorpŏrālĭter, incorporeally, Claud. Mam. de Stat. An. 3, 14.
in-corporālis, e, unkörperlich (Ggstz. corporalis), Sen. u. Quint.: nomina, etwas Unkörperliches bezeichnende, abstrakte, Prisc. – Plur. subst., incorporālia, ium, n. (Ggstz. corpora u. corporalia), Sen.
sume [] namen synd ~ia,þæt is unlichamlice, swa swa is angelus
nec moveat quod singularia et corporea exempla sunt universalium et ~ium, cum omnis ratio gerendi ‥ incorporea sit et insensibilis, illud tamen quod geritur et actus quo geritur plerumque sensibilis sit
sonus corporalis est, cum sit in re corporali; anima autem ~is est
jura ‥ omnia sunt ~ia et videri non possunt
ubi agitur de restitucione rerum corporalium vel ~ium facienda
incorpŏrālĭs, (13) e, incorporel, immatériel : Sen. Ep. 58, 11 ; Quint. 5, 10, 116.